حرف دل

سكوت سرشار از سخنان ناگفته

sazedel — Sat, 12 Dec 2009 15:49:22 GMT

دلتنگيهاي آدمي را باد ترانه‌يي مي‌خواند،
روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده مي‌گيرد،
و هر دانه‌ي برفي به اشكي نريخته مي‌ماند.
سكوت سرشار از سخنان ناگفته ا‌ست؛
از حركات نا‌كرده،
اعتراف به عشق‌هاي نهان ،
و شگفتي‌هاي به زبان نيامده،
دراين سكوت حقيقت ما نهفته است؛
حقيقت تو و من.
براي تو و خويش
چشماني آرزو مي‌كنم،
كه چراغها و نشانه‌ها را در ظلمات‌مان ببيند.
گوشي
كه صداها و شناسه‌ها را در بيهوشي‌مان بشنود.
براي تو و خويش
روحي
كه اين‌همه را در خود گيرد و بپذيرد.
و زباني
كه در صداقت خود ما را از خاموشي خويش بيرون كشد،
و بگذارد از آن‌چيزها كه در بندمان كشيده‌است سخن بگوييم.

سروده‌ي مارگوت بيكل

ترجمه‌ي احمد شاملو

sazedel — Thu, 15 Oct 2009 06:20:18 GMT

شنيدم که چون قوي زيبا بميرد
فريبنده زاد و فريبا بميرد
شب مرگ تنها نشيند به موجي
رود گوشه اي دور و تنها بميرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در ميان غزلها بميرد
گروهي برآنند که اين مرغ شيدا
کجا عاشقي کرد، آنجا بميرد
من اين نکته گيرم که باور نکردم
نديدم که قويي به صحرا بميرد
چو روزي ز آغوش دريا برآمد
شبي هم در آغوش دريا بميرد
تو درياي من بودي آغوش وا کن
که مي خواهد اين قوي زيبا بميرد

بازگشت

sazedel — Tue, 25 Aug 2009 08:10:18 GMT

کاش آن روز که به اولین ضربه شروع به گریه کردم

کمی بیشتر فکر میکردم

و کاش آرام آرام در دستان مهربان ترین نوازنده جان میدادم

و فقط نوازش هایش را که با هر بار نواختن

مرا به بازگشت نزدیک تر میکرد حس میکردم

نبرد خیر و شر

sazedel — Fri, 14 Aug 2009 12:48:18 GMT

کچولو به سیاره زمین خوش امدی

به سیاره دردها و لذت ها .زیباییها و زشتیها .تاریکی و روشنی

اینجا محل تمرین است پس آماده شوُ آمادشو برای نبرد خیرو شر، لباس رزم به تن کن و وسایل نبرد را که در درون توست پیدا کن و آنگاه از نور هدایت بخواه...!!.

ادامه دارد...

دردو دل های شبانه

sazedel — Thu, 23 Jul 2009 05:27:18 GMT

من در فصلی زندگی میکنم که جاده مه آلود است. آه.. آه... انتهای جاده کجاست نمیدانم! به کجا باید رفت، از که باید پرسید که سر این دوراهی تردید به کدامین سو روم به چپ روم، یا به راست اگر از دل بپرسم میگوید راه آسمان را بگیرو برو برو تا گم شدن اما اما کجاست بال پروازی؟ بالهایم را گرفتند وقتي به زمين آمدم، آخر اين آمدن و رفتنم از يهر چه بود؟! وقتی هم آن را در جعبه سیاهی به من هدیه میکنند از فرط زشتیش رد میکنم ولی کاش میدانستم که در آن جعبه بالهای من است که به من هدیه داده می شود آه چه کنم چکنم از من از هزاران من وجودم یعنی روزی میرسد که هزاران منم تو شود؟!................

sazedel — Fri, 10 Jul 2009 07:03:18 GMT

هفت شهر عشق را عطار گشت

ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

آماده مرگ!

sazedel — Thu, 21 May 2009 14:45:18 GMT

گویند: صاحب دلى ، براى اقامه نماز به مسجدى رفت . نمازگزاران ، همه او را شناختند؛

پس ، از او خواستند كه پس از نماز، بر منبر رود و پند گوید . پذیرفت .

نماز جماعت تمام شد . چشم ها همه به سوى او بود. مرد صاحب دل برخاست و بر پله نخست منبر نشست . بسم الله گفت و خدا و رسولش را ستود.

آن گاه خطاب به جماعت گفت :

مردم !هر كس از شما كه مى داند امروز تا شب خواهد زیست و نخواهد مرد، برخیزد!

كسى برنخاست . گفت :

حالا هر كس از شما كه خود را آماده مرگ كرده است ، برخیزد!

باز كسى برنخاست . گفت :

شگفتا از شما كه به ماندن اطمینان ندارید؛ اما براى رفتن نیز آماده نیستید!

«ألم يأن للذين ءامنوا أن تخشع قلوبهم لذکر الله ما نزل من الحق>>

آیا وقت آن نرسیده که دلهای مؤمنان، با یاد خداوند و آن چه از حق

نازل شده است خاشع گردد؟ و روى به خدای متعال آورده و به ياد او

بوده ُو پذيراى حق و حقيقت گردند !؟

منبع: حكایت پارسایان اثر : رضا بابایى

افسون گل سرخ

sazedel — Tue, 12 May 2009 11:56:18 GMT

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ،

کــار ما شایــد ایـنــست که در افسون گل سرخ شناور باشیم،

کار ما شاید اینست که میان گل نیلوفر و قرن پــی آواز حقیقت بدویـــم

sazedel — Thu, 23 Apr 2009 12:08:29 GMT

فاجعه چيست؟!

فاجعه زمانيست كه وقتي هستي گريان است تو بخندي !

و وقتي هستي خندان است تو بگريي!

هشياری زمانيست كه تو با هستي بخندي و بگريي

اين است هر لحظه را زندگي كردن ..

آن زمان است كه دروازه هاي نور پديدار مي شود

و كائنات تو را سوار بر نور خواهند برد

و چه زيباست شناور شدن در اين نور

و توكل وسپردن خود به اين جريان الهي

خدايا قلبم تشنه نور و محبت توست ...

رنگ خدا

sazedel — Wed, 04 Mar 2009 06:56:41 GMT

کودکیمو یه جایی گم کردم..! نمیدونم کجا

می خوام پیداش کنم .دوباره ساده بشم

می خوام تو سادگیم گم بشم غرق بشم

می خوام رنگ هیچ رنگی نباشم

حتی سفید هم نباشم.بیرنگ بیرنگ

اصلا..اصلا میخوام تو واژه هاو کلمات نباشم

آخه اگه واژه باشم باید یه جمله باشم و میشم یه مفهوم دوباره تکثر و تکثر

اینجوری باز میرم سر خونه اول.!

مشکل اینجاست که ما می خواهیم چیزی باشیم وقتی هم چیزی باشیم محدود میشیم

پس میخوام هیچی نباشم .! مثل...!