الو ... الو... سلام کسی اونجا نیست ؟؟؟؟؟ مگه اونجا خونه ی خدا نیست؟ پس چرا کسی  جواب نمیده؟ یهو یه صدای  مهربون! مثل اینکه صدای یه فرشتس ، بله با کی کار داری کوچولو؟ خدا هست؟ باهاش قرار داشتم... قول داده امشب جوابمو بده. بگو من میشنوم . کودک متعجب پرسید: مگه تو خدایی ؟ من با خدا کار دارم ... هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم . صدای بغض آلودش آهسته گفت یعنی خدام منو دوست نداره؟؟ فرشته ساکت بود ، بعد از مکثی نه چندان طولانی : نه خدا خیلی دوستت داره مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟؟ بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روی گونه اش غلطید وباهمان بغض گفت :اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما... بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت ؛ بگو زیبا بگو، هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی میکند بگو..   دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد وگفت:خدا جون خدای مهربون، خدای قشنگم میخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...    چرا؟این مخالف تقدیره چرا دوست نداری بزرگ بشی؟   آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم قد مامانم ، ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟ نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم ؟ نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟ مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن. مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی میگم با تو دوستم مگه ما باهم دوست نیستیم؟ پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه؟ خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟ مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد... خدا پس از تمام شدن گریه های کودک:آدم ، محبوب ترین مخلوق من ... چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش میکنه... کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب میکردند تا تمام دنیا در دستشان جا میگرفت کاش همه مثل تو مرا برای خودم ونه برای خودخواهی شان میخواستند . دنیا برای تو کوچک است ... بیا تا برای همیشه کوچک بمانی وهرگز بزرگ نشوی ... کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخند برلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت...

ترسم قلمم شعله کشد صفحه بسوزد     با این دل تنگم به عزیزم چه نویسم ؟!

آنکه هر گز نیامد ونرفت

داور تاریخ چه خواهد نوشت

بر گور من نامده و نارفته

اثرش خواهد بود

این همان نیست که در آمدنش تاخیر داشت

و همان نیست که در رفتن خویش تعجیل داشت

لوح جاوید چه خواهد سرشت

بر لوح منه سر گشته

اینچنین شاید بود

آه و دم بیش نبود

یک نفس عربده بود

کز دهن مست زمان

غضب آلوده رها گشته بود

عارفان خواهند گفت:

اشک شوقی که از پرتو دیدار دو ابر

بر لب خشک حیات

نور امید پاشید

ناظران طوطی وار..

می شناختی ؟بله

واقعا حیف از آن

مرد ولی راحت شد

من تو هم خواهیم مرد

و اما شاعر: چه خواهد سرود؟

بر شعر من سر گشته

ثمرش خواهد بود

نو گلی از لجن رویید

عطر روحش در نهان پیچید

وسپس باد خزان

او را از میان بر چید  

خدایا 

من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم

که تو در عرش کبریائی خود نداری!!

من چون توئی دارم

و چون خود نداری!

امام زین العابدین

سلام به همه ی دوستان عزیز و عاشقان خداوند!

فرارسیدن نوروز باستانی و بهار طبیعت مبارک باد!

بادا دلهای ما نیز به عشق خداوند و محبت برگزیدگان او زنده

و بذر وجودمان در اثر عمل به تعالیم ایشان جوانه زده و شکوفا گردد!